świerk himalajski

Świerk himalajski (Picea smithiana), znany również jako świerk Morinda, to gatunek drzewa iglastego pochodzący z Azji. Jego wprowadzenie do uprawy w Europie datuje się na rok 1818; od tego czasu stał się obiektem zainteresowania w ogrodach botanicznych oraz jako element dekoracyjny w dużych ogrodach i parkach.

Drzewo to może osiągnąć do 50 metrów wysokości, co czyni je jednym z większych przedstawicieli rodziny świerków. Charakterystyczny stożkowaty pokrój oraz horyzontalnie ułożone pędy boczne z przewisającymi gałęziami drugiego rzędu nadają mu wyjątkową, malowniczą sylwetkę. Igły świerka himalajskiego są długie, cienkie i intensywnie zielone, osiągające do 4 cm długości. Szyszki, mające typową dla świerków budowę, mogą osiągnąć do 20 cm długości oraz do 6 cm średnicy, co czyni je jednymi z największych wśród świerków.

Świerk himalajski jest gatunkiem o średnich wymaganiach uprawowych, dobrze rosnącym na przeciętnych, dobrze odwodnionych glebach i preferującym osłonięte, słoneczne stanowiska. Jego uprawa w Polsce jest jednak ograniczona ze względu na małą odporność na niskie temperatury. Najlepiej sprawdza się w najcieplejszych regionach kraju, takich jak województwa zachodnie i obszar wzdłuż wybrzeża Bałtyku, gdzie może być z powodzeniem sadzony w dużych ogrodach i parkach jako element dekoracyjny lub do tworzenia malowniczych kompozycji krajobrazowych.